Του ονείρου το άπιαστο....

"Με το στόμα λεμονανθούς γεμάτο,
βουνό κατεβαίνεις....
Στις μυρτιές χαμογελάς,
κι αυτές ανθίζουν....
Σκύβεις μια μαργαρίτα
να χαιδέψεις,
κι αυτή στο στόμα σε φιλά....
Στη λίμνη τη βουβή βουτάς,
κι αυτή στοιχιώνει απ'το καλό της...
Τα ψάρια χρυσή κουβέντα
πιάνουνε μαζί σου...
Ο βοσκός σου δίνει τη φλογέρα του
για δώρο,
κι ευθύς σκοπούς της γης συντάσεις...
Σε δάσος όμορφο ξαπλώνεις...
Τα φύλλα στρώμα γίνονται,
οι ρίζες μαξιλάρι,
κι ευθύς, ένα με το χώμα γίνεσαι,
ως την επόμενη στιγμή,
που θα ξυπνήσω!!!"

Υ.Γ:Του σουλτάνου τα πετράδια....

Σαν αστραπή...

"Από τη μήτρα σύννεφου γκριζωπού,
γεννήθηκε ένας άνεμος,
ούριος ερωτικός....
Με φόρα αυτός,
χίμιξε και χάιδεψε ερωτικά,
τις ράχες απ'τα στάχυα,
κι έπειτα οίστρο ερωτικό
παρέδωσε στις μέλισσες,
μαζί κι ορμήνια,
να ανακαλύψουν τις θεάς
τα μυστικά,
μαζί με κίτρινα λουλούδια...
Μετά,αφήνοντας του λειβαδιού
τ'απόκρυφα,
μέσα από γρύλια ασήμαντη,
σε σπίτι υγρό και σκοτεινό
ξεσπάθωσε,
και με ρομφαία από μανδραγόρα,
ράπιζε της κοιμωμένης τα ρουθούνια,
μήπως και την ουσιαστική ευθύνη,
μπορέσει να ξυπνήσει...."
Υ.Γ:Είναι θέμα ευθύνης......

Μάχη..

"Κρίκος σιγής η ανάμνηση
στου έρωτα το γίγνεσθαι,
ενάντια στο καθως πρέπει..
Ζωή ημιτελής, μα με θεμέλια,
σε κήπους τριανταφυλλένιους...
Στενεύει ο στηθόδεσμος
τη βασίλισσα της κρυφής
ερωτικής ματιάς*
θέλει να τον βγάλει,
ανάσα για να πάρει,
και να μπορέσει να φιλήσει,
τα σιδερένια της υπόληψης τα χείλη*
κι αυτά με μιας να λιώσουν,
και κάτω από το μέταλο,
να ξεπηδήσουνε χρυσάνθεμα,
από ένα μέρος μακρινό,
στης προσμονής την άκρη...."

Υ.Γ:Έχε το νου σου, στης προσμονής την άκρη.....

"Μη μου τους κύκλους τάρατε...."

"Τσουκνίδα άρρωστη και σάπια
είναι το βλέμμα σου,
κι ώριμο κόπρανο η λογική σου..
Χαμόγελο απλόχερα μου δίνεις,
με δόντια ψεύτικα,
στη θέση των αληθινών,
που έσπασε η γροθιά,
της μίζερης σου ματαιοδοξίας.
Σε αγνοώ και πλάτη σου γυρίζω,
μα εσύ νομίζεις,
πως νάζια σου κάνω.
Ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις,
μιας κι έφτασε η ώρα να πεθάνεις!!"

Υ.Γ:Για να δούμε, πως να'ναι το απότομο ξύπνημα...

Εκεί που οι άλλοι φεύγουν...

"Δυο μέτρα μήκους χώματος,
στην άκρη του ματιού,
κι από πίσω λιβάδι,
πράσινο και τρυφερό,
πεδίο δόξης λαμπρό....
Ο νεαρός πολεμιστής,
πάνω σε κομμάτι από χαρτί,
τσαλακωμένο,
της ψυχης την καλλιγραφία,
αποτυπώνει,
ελπίζοντας αργότερα,
το χαρτάκι τούτο,
κάποιος να το ανακαλύψει,
σκυλεύοντας το άψυχο του σώμα...
Έτσι γεννιούνται οι αρετές*
μέσα από τις φρίκες.....
Υ.Γ:Έτσι είναι.....

Άκου

"Της άμμου οι φωνές στην έρημο,
μοιάζουν με ανεμοστρόβιλους,
μικρούς, αμελητέους*
ίσα που φαίνονται στη θάλασσα
τη χρυσαφένια..
Μα όμως, είναι αυτές,
που τριβελίζουν τα ρουθούνια
της καμήλας,
κι άξαφνα τη βαριεστημένη ρότα
αλλάζει,
που χρόνια τώρα ευλογάει ο βεδουίνος*
κι εκείνος τρομαγμένος,
μη ξέροντας που πάει,
και για ποιο λόγο,
φτάνει σε αρχαία αγορά,
σε όαση παραδεισένια,
όπου από στήθη αλαβάστρινα,
πολεμιστές θηλάζουνε μετάξι,
και φοίνικες αλαφροίσκιωτοι,
σπέρνουνε φοινικόδασος,
στο κέντρο των ματιών,
και στων ψυχών τις άκρες..
Ευλογημένος όποιος
τις δύσκολες φωνές ακούσει..."


Υ.Γ:Οι παραπάνω σκέψεις πλαισιώνονται από μια φωνή απίθανη ,
που ανακάλυψα στο youtube.Δε τη γνωρίζω, αλλά με κερδισε..

Απλό απομεσήμερο..

"Φυλακισμένα περιστέρια....
πένθιμα βλέματα ,
που δραπετεύουν,
απ΄του σταθμού τα σίδερα,
κι ευθύς οδεύουνε,
για το χορό των εσπερίδων.
Το βρώμικο τσιμέντο πλύθηκε,
απ΄της βροχής τα χάδια,
κι απ'της ψυχής τα δάκρυα...
Στη λεωφόρο με τους ευκάλυπτους,
ο κηπουρός τη ματαιοδοξία καλοπίζει,
μιας και θα έλθουν καλεσμένοι
της οκνηρίας,
στης σχιζοφρένειας τη παρέλαση..."
Υ.Γ:Ένα μεσημέρι, σαν όλα τα άλλά..